Miłego czytania.
----------------------------------------------
Gracze siedzieli przy stole w kompletnej ciszy nie wiedząc
czy mają ze sobą rozmawiać, czy też nie. Ludzka natura podpowiadała im, że
zdani są tylko na siebie. W grę wchodziła wysoka pula pieniędzy, która
motywowała do egoistycznych zachowań.
Max
przyglądał się każdemu z osobna. Po chwili jednak nie wytrzymał.
- Nie wiem czy Jesteście zainteresowani tym, ale mam na imię
Max. – powiedział z wściekłością w głosie.
Po
chwili każdy z nich znał imiona wszystkich współgraczy. Oprócz Maxa był też
Roy, wysoki ciemny brunet z blizną na twarzy. Melisa, niska latynoska z
tatuażami prawie na całym ciele. Josh, niski szczupły chłopak o ciemnej
karnacji.
Max
uznał, że skoro rytuał poznania się został odprawiony, wstał od stołu i
skierował się do łóżka. Nie musiał długo czekać, żeby sen objął jego ciało.
Mimo szybkiego zaśnięcia w stosunku do pozostałych, nie obudził się wcale
wcześniej. Wręcz został wyrwany z błogiego snu przez Melisę, gdy stanęła nad
jego łóżkiem. Jej ciemne włosy zwisały
nad nim lśniąc w jasnym świetle dnia, uznał ją za piękną kobietę i odruchowo chciał
zadać pytanie co ją tu sprowadziło by nawiązać jakiś kontakt. Niestety nie
zdążył, drzwi otworzyły się z przeraźliwym piskiem, a do środka wszedł starzec.
-
Witajcie moi drodzy, tak jak wam obiecałem zostaniecie odpowiednio
przeszkoleni, ale zanim to nastąpi proponuję wam zejść na śniadanie. Potem
przeprowadzę was do sali technicznej i tam poznacie szczegóły. Smacznego,
nabierzcie sił. – Starzec wskazał ręką w kierunku drzwi.
Cały
korytarz był naszpikowany różnymi znakami informacyjnymi wśród setek przejść. Wydawało
się, że to potężny labirynt. Poprzez oznaczone ścieżki dotarli w końcu na salę
gdzie była przygotowana uczta. Tak naprawdę, nikt nie był zaciekawiony jedzeniem, każdy z graczy
rozglądał się bez przerwy. Wszyscy szukali wskazówek i dopatrywali się układów
budynku, którego nie znali. Roy’owi przeszło nawet przez myśl, że jedzenie
mogło zostać zatrute. Max jednak nie kierował się rozsądkiem tylko instynktem,
zaczął łapczywie pożerać sterty jedzenia z talerzy.
- No co
? Muszę nabrać sił – Odezwał się widząc wzrok wszystkich w około.
Po pół
godziny Starzec zaprowadził ich do sali technicznej , która była kompletnie
odcięta od światła dziennego, oprócz jednej lampy nic nie dawało tam światła.
Wyglądało to jak środek jakiegoś hangaru. Na środku stał stół, na niej leżała
apteczka oraz skrzynka. Obok stołu stały sterty z opon i oparta o nią paleta z
drewna, a zaraz obok stał generator. Zza generatora wystała duża drewniana skrzynia.
Gdy zbliżyli się do stołu zobaczyli na wprost wielką metalową płytę, to była
brama.
- Teraz
wszyscy się skupcie, wytłumaczę to Wam w najprostszy sposób jaki znam. Wszystko
jest spreparowane tak na potrzeby gry, że nie powinno nikomu sprawić problemów.
Wszyscy
zbliżyli się do stołu i z uwagą przyglądali się Starcowi, który właśnie
otwierał apteczkę. Znajdowały się w niej gazy jałowe, bandaż, środek
dezynfekujący i ampułka z solą trzeźwiącą. Ten zestaw na polu gry miał zapewnić
najprostszą opiekę medyczną.
- Sole
trzeźwiące nie są w zestawie apteczkowym tak naprawdę, dostaniecie je każdy z
osobna do swojego przybornika. Pytacie się pewnie w głowie po co, może się
zdarzyć, że podczas chowania się zostaniecie w jakiś sposób ogłuszeni, może to
być czysty przypadek. Potknąć się na tym ciemnym polu łatwo. Apteczka służy do
tamowania krwotoków, możecie się nabić na ostre narzędzia, gałęzie, krawędzie
budynków czy murków, nigdy nie wiadomo jak się zachowa wasze ciało.
- Tutaj
zaraz obok stoi skrzynka z narzędziami, jest spreparowana jak generatory. Tak
naprawdę w środku jest moduł, który należy włożyć w odpowiednie miejsce w
generatorze by ten zaczął się naprawiać szybciej.
- Ta
skrzynia za generatorem, to jest miejsce w której możecie znaleźć te przedmioty.
Jest ona przerobiona na zamek elektryczny więc również otwiera się czasowo, ale
warunkiem jest przyłożenie dłoni do odpowiedniego miejsca na panelu z przodu, a
drugą ręką podnoszenie wieka.
- Max,
może spróbujesz ?
Max
podszedł do skrzyni za generator, ukląkł na jedno kolano przed nią i od razu
zorientował się gdzie położyć dłoń, usłyszał trzask przesuwanych zębatek, drugą
ręką zaczął powoli dźwigać wieko. Nie dało się tego zrobić od razu, otwieranie
musiało być stopniowe, zbyt szybkie pchnięcie blokowało mechanizm na sekundę.
Po minucie skrzynia była otwarta, a na dnie leżała latarka.
Max
złapał ją do ręki oczywiście w odwrotną stronę i nacisnął guzik, szerokim
światłem rażąc swoje oczy. Po zaledwie kilku sekundach zgasła.
-
Widzę, że Max dokładnie wytłumaczył nam do czego służy latarka, poza dawaniem
sygnałów świetlnych pozostałym graczom, można nią oślepić na chwilę osobę
przeszkadzającą nam w zadaniu. Baterie są naładowane do odpowiedniego stopnia.
Oczywiście są różne jakości przedmiotów, każdy z przedmiotów ma naklejkę
wartości. Są one brązowe, żółte, zielone i fioletowe. W kolejności od
najgorszej do najlepszej. Czyli dają dłuższy czas działania latarki, więcej
opatrunków, bądź szybszy moduł naprawy.
Wszyscy
gracze byli bardzo zaabsorbowani tłumaczeniami Starca, czas szybko leciał.
Wszyscy mieli tylko jedno wspólne przeświadczenie, że ta gra jest idealnie
zaplanowana. Starzec zrobił sobie chwilę przerwy, wyciągnął z pod kapelusza
papierośnicę poczęstował swoich obecnych uczniów i sam również zapalił. Z
papierosem w ręku kontynuował.
-
Powoli przechodzimy do najważniejszej części gry, naprawę tej kupy złomu.
Wszyscy
zebrali się obok generatora prądu elektrycznego, który wyglądał jak
przerośnięty silnik od którego odchodziły kable, a na środku był wbity metalowy
pałąk na którym wysoko były zawieszone lampy. Osiem tłoków silnikowych na górze
i cztery panele elektryczne, po jednym z
każdej strony. W każdym panelu znajdowała się dziura na moduł i oprócz strzałeczek
na panelu, zaraz obok były dwa średniej wielkości pokrętła.
-
Zasada jest prosta, na panelu jest pasek naładowania. Jeśli nabierze sto
procent, wtedy uruchamia się silnik zasilający i pompuje prąd poprzez kable do
bramy. Potrzeba pięć takich. Gdy zostanie zasilony i rozpocznie działanie, lampy
na samym szczycie zapalą się, w sytuacji gdy nie działa będą tylko migać co
jakiś czas. Z paskiem naładowania ilość działających tłoków rośnie, więc
słychać dźwięk rozchodzący się z daleka. Jest to znak dla Waszego, nazwijmy go
prześladowcy by mógł się zorientować gdzie jesteście i przeszkodzić wam w
działaniach. On ma moduł, który pozwala mu włączyć regresję na generatorze i
wtedy spada pasek, żeby to powstrzymać wystarczy na nowo zacząć ładować
generator. Taki zabieg prześladowcy zabiera trochę czasu więc nie zawsze będzie
go stosował. No i teraz sedno, panel elektryczny ma pokrętła. Ładowanie
generatora polega na kręceniu pokrętłami przez określony czas, szybkość nie ma
znaczenia, pasek ładowania jest zawsze ten sam, tylko moduły pomagają przyśpieszyć
ten zabieg. Jest też mały szkopuł, od czasu do czasu, na panelu wyskoczy
sekwencja strzałek, które należy wcisnąć w odpowiedniej kolejności, jeśli się
zostanie spełnione wymaganie, pasek naładowania spadnie o kilka procent, a sam
generator błyśnie światłem oślepiając was na chwilę oraz wyda dźwięk po którym,
będzie też można się zorientować gdzie się znajdujecie.
Wszyscy
byli zdumieni jak spreparowana jest technologia w tym miejscu tylko po to by
bliżej jeszcze im nie znana gra miała miejsce. Wszystko na zamkach
elektrycznych, panele, monitorki. Ta placówka sama w sobie była warta parę
milionów, a wyglądała jak opuszczone magazyny.
-
Brama, to już nic wielkiego. Każdy głupi otworzy, jest tam dźwignia, która
ładuje pasek otwierania, wydaje odpowiednio sygnały dźwiękowe i zapala się
czerwona lampka w zależności od naładowania. Gdy przekroczycie filary, które są
za bramą jesteście zwycięzcami.
- No i
prawie bym zapomniał, wyjście ewakuacyjne. Na mapie gry, będzie rozmieszczone
jedno miejsce, które otwierane jest przez obserwatora gry. Gdy zostanie
wyłącznie ostatni gracz na polu, a bramy nadal będą zamknięte. Warunkiem jednak
jest zrobienie co najmniej dwóch generatorów, no i oczywiście w skrzynce też
możecie znaleźć klucz. To wyjście ewakuacyjne nazywamy „Klapą”. Jest ona
schowana do momentu uzyskania odpowiedniego stosunku generatorów do graczy.
Wydaje specyficzny dźwięk gdy jest otwarta, uwierzcie mi. Na pewno usłyszycie
gdy będziecie blisko.
- Także
myślę, że to na tyle. Resztę chyba poznacie już w trakcie gry, podstawy macie
przedstawione, polecam odpocząć jeszcze te kilka godzin. Starzec ukłonił się
obecnym i wyszedł na korytarz na którym zniknął.
Gracze ruszyli na korytarz, z
którego dostali się do swojej świetlicy. Gra miała rozpocząć się za około dwanaście
godzin. Każdy z nich był zdezorientowany, a zarazem podniecony zbliżającym się
wydarzeniem. Tylko jednemu z nich, a dokładnie Maxowi chodziło po głowie,
dlaczego Starzec nazwał piątego gracza „Prześladowcą” i w jaki to sposób ma im
przeszkadzać w zadaniu.
Czytaną wersję wkrótce będziecie mogli znaleźć na moim kanale YouTube: