czwartek, 14 czerwca 2018

"Instruktaż"

Dziś dla Was druga część opowiadania. 
Miłego czytania.

----------------------------------------------
Gracze siedzieli przy stole w kompletnej ciszy nie wiedząc czy mają ze sobą rozmawiać, czy też nie. Ludzka natura podpowiadała im, że zdani są tylko na siebie. W grę wchodziła wysoka pula pieniędzy, która motywowała do egoistycznych zachowań.
                Max przyglądał się każdemu z osobna. Po chwili jednak nie wytrzymał.

- Nie wiem czy Jesteście zainteresowani tym, ale mam na imię Max. – powiedział z wściekłością w głosie.

                Po chwili każdy z nich znał imiona wszystkich współgraczy. Oprócz Maxa był też Roy, wysoki ciemny brunet z blizną na twarzy. Melisa, niska latynoska z tatuażami prawie na całym ciele. Josh, niski szczupły chłopak o ciemnej karnacji.
                Max uznał, że skoro rytuał poznania się został odprawiony, wstał od stołu i skierował się do łóżka. Nie musiał długo czekać, żeby sen objął jego ciało. Mimo szybkiego zaśnięcia w stosunku do pozostałych, nie obudził się wcale wcześniej. Wręcz został wyrwany z błogiego snu przez Melisę, gdy stanęła nad jego łóżkiem.  Jej ciemne włosy zwisały nad nim lśniąc w jasnym świetle dnia, uznał ją za piękną kobietę i odruchowo chciał zadać pytanie co ją tu sprowadziło by nawiązać jakiś kontakt. Niestety nie zdążył, drzwi otworzyły się z przeraźliwym piskiem, a do środka wszedł starzec.

                - Witajcie moi drodzy, tak jak wam obiecałem zostaniecie odpowiednio przeszkoleni, ale zanim to nastąpi proponuję wam zejść na śniadanie. Potem przeprowadzę was do sali technicznej i tam poznacie szczegóły. Smacznego, nabierzcie sił. – Starzec wskazał ręką w kierunku drzwi.

                Cały korytarz był naszpikowany różnymi znakami informacyjnymi wśród setek przejść. Wydawało się, że to potężny labirynt. Poprzez oznaczone ścieżki dotarli w końcu na salę gdzie była przygotowana uczta. Tak naprawdę, nikt nie był  zaciekawiony jedzeniem, każdy z graczy rozglądał się bez przerwy. Wszyscy szukali wskazówek i dopatrywali się układów budynku, którego nie znali. Roy’owi przeszło nawet przez myśl, że jedzenie mogło zostać zatrute. Max jednak nie kierował się rozsądkiem tylko instynktem, zaczął łapczywie pożerać sterty jedzenia z talerzy.

                - No co ? Muszę nabrać sił – Odezwał się widząc wzrok wszystkich w około.
                Po pół godziny Starzec zaprowadził ich do sali technicznej , która była kompletnie odcięta od światła dziennego, oprócz jednej lampy nic nie dawało tam światła. Wyglądało to jak środek jakiegoś hangaru. Na środku stał stół, na niej leżała apteczka oraz skrzynka. Obok stołu stały sterty z opon i oparta o nią paleta z drewna, a zaraz obok stał generator. Zza generatora wystała duża drewniana skrzynia. Gdy zbliżyli się do stołu zobaczyli na wprost wielką metalową płytę, to była brama.

                - Teraz wszyscy się skupcie, wytłumaczę to Wam w najprostszy sposób jaki znam. Wszystko jest spreparowane tak na potrzeby gry, że nie powinno nikomu sprawić problemów.
                Wszyscy zbliżyli się do stołu i z uwagą przyglądali się Starcowi, który właśnie otwierał apteczkę. Znajdowały się w niej gazy jałowe, bandaż, środek dezynfekujący i ampułka z solą trzeźwiącą. Ten zestaw na polu gry miał zapewnić najprostszą opiekę medyczną.
                - Sole trzeźwiące nie są w zestawie apteczkowym tak naprawdę, dostaniecie je każdy z osobna do swojego przybornika. Pytacie się pewnie w głowie po co, może się zdarzyć, że podczas chowania się zostaniecie w jakiś sposób ogłuszeni, może to być czysty przypadek. Potknąć się na tym ciemnym polu łatwo. Apteczka służy do tamowania krwotoków, możecie się nabić na ostre narzędzia, gałęzie, krawędzie budynków czy murków, nigdy nie wiadomo jak się zachowa wasze ciało.
                - Tutaj zaraz obok stoi skrzynka z narzędziami, jest spreparowana jak generatory. Tak naprawdę w środku jest moduł, który należy włożyć w odpowiednie miejsce w generatorze by ten zaczął się naprawiać szybciej.
                - Ta skrzynia za generatorem, to jest miejsce w której możecie znaleźć te przedmioty. Jest ona przerobiona na zamek elektryczny więc również otwiera się czasowo, ale warunkiem jest przyłożenie dłoni do odpowiedniego miejsca na panelu z przodu, a drugą ręką podnoszenie wieka.
                - Max, może spróbujesz ?

              Max podszedł do skrzyni za generator, ukląkł na jedno kolano przed nią i od razu zorientował się gdzie położyć dłoń, usłyszał trzask przesuwanych zębatek, drugą ręką zaczął powoli dźwigać wieko. Nie dało się tego zrobić od razu, otwieranie musiało być stopniowe, zbyt szybkie pchnięcie blokowało mechanizm na sekundę. Po minucie skrzynia była otwarta, a na dnie leżała latarka.
                Max złapał ją do ręki oczywiście w odwrotną stronę i nacisnął guzik, szerokim światłem rażąc swoje oczy. Po zaledwie kilku sekundach zgasła.

                - Widzę, że Max dokładnie wytłumaczył nam do czego służy latarka, poza dawaniem sygnałów świetlnych pozostałym graczom, można nią oślepić na chwilę osobę przeszkadzającą nam w zadaniu. Baterie są naładowane do odpowiedniego stopnia. Oczywiście są różne jakości przedmiotów, każdy z przedmiotów ma naklejkę wartości. Są one brązowe, żółte, zielone i fioletowe. W kolejności od najgorszej do najlepszej. Czyli dają dłuższy czas działania latarki, więcej opatrunków, bądź szybszy moduł naprawy.

                Wszyscy gracze byli bardzo zaabsorbowani tłumaczeniami Starca, czas szybko leciał. Wszyscy mieli tylko jedno wspólne przeświadczenie, że ta gra jest idealnie zaplanowana. Starzec zrobił sobie chwilę przerwy, wyciągnął z pod kapelusza papierośnicę poczęstował swoich obecnych uczniów i sam również zapalił. Z papierosem w ręku kontynuował.

                - Powoli przechodzimy do najważniejszej części gry, naprawę tej kupy złomu.
                Wszyscy zebrali się obok generatora prądu elektrycznego, który wyglądał jak przerośnięty silnik od którego odchodziły kable, a na środku był wbity metalowy pałąk na którym wysoko były zawieszone lampy. Osiem tłoków silnikowych na górze i cztery  panele elektryczne, po jednym z każdej strony. W każdym panelu znajdowała się dziura na moduł i oprócz strzałeczek na panelu, zaraz obok były dwa średniej wielkości pokrętła.
                - Zasada jest prosta, na panelu jest pasek naładowania. Jeśli nabierze sto procent, wtedy uruchamia się silnik zasilający i pompuje prąd poprzez kable do bramy. Potrzeba pięć takich. Gdy zostanie zasilony i rozpocznie działanie, lampy na samym szczycie zapalą się, w sytuacji gdy nie działa będą tylko migać co jakiś czas. Z paskiem naładowania ilość działających tłoków rośnie, więc słychać dźwięk rozchodzący się z daleka. Jest to znak dla Waszego, nazwijmy go prześladowcy by mógł się zorientować gdzie jesteście i przeszkodzić wam w działaniach. On ma moduł, który pozwala mu włączyć regresję na generatorze i wtedy spada pasek, żeby to powstrzymać wystarczy na nowo zacząć ładować generator. Taki zabieg prześladowcy zabiera trochę czasu więc nie zawsze będzie go stosował. No i teraz sedno, panel elektryczny ma pokrętła. Ładowanie generatora polega na kręceniu pokrętłami przez określony czas, szybkość nie ma znaczenia, pasek ładowania jest zawsze ten sam, tylko moduły pomagają przyśpieszyć ten zabieg. Jest też mały szkopuł, od czasu do czasu, na panelu wyskoczy sekwencja strzałek, które należy wcisnąć w odpowiedniej kolejności, jeśli się zostanie spełnione wymaganie, pasek naładowania spadnie o kilka procent, a sam generator błyśnie światłem oślepiając was na chwilę oraz wyda dźwięk po którym, będzie też można się zorientować gdzie się znajdujecie.

                Wszyscy byli zdumieni jak spreparowana jest technologia w tym miejscu tylko po to by bliżej jeszcze im nie znana gra miała miejsce. Wszystko na zamkach elektrycznych, panele, monitorki. Ta placówka sama w sobie była warta parę milionów, a wyglądała jak opuszczone magazyny.

                - Brama, to już nic wielkiego. Każdy głupi otworzy, jest tam dźwignia, która ładuje pasek otwierania, wydaje odpowiednio sygnały dźwiękowe i zapala się czerwona lampka w zależności od naładowania. Gdy przekroczycie filary, które są za bramą jesteście zwycięzcami.
                - No i prawie bym zapomniał, wyjście ewakuacyjne. Na mapie gry, będzie rozmieszczone jedno miejsce, które otwierane jest przez obserwatora gry. Gdy zostanie wyłącznie ostatni gracz na polu, a bramy nadal będą zamknięte. Warunkiem jednak jest zrobienie co najmniej dwóch generatorów, no i oczywiście w skrzynce też możecie znaleźć klucz. To wyjście ewakuacyjne nazywamy „Klapą”. Jest ona schowana do momentu uzyskania odpowiedniego stosunku generatorów do graczy. Wydaje specyficzny dźwięk gdy jest otwarta, uwierzcie mi. Na pewno usłyszycie gdy będziecie blisko.
                - Także myślę, że to na tyle. Resztę chyba poznacie już w trakcie gry, podstawy macie przedstawione, polecam odpocząć jeszcze te kilka godzin. Starzec ukłonił się obecnym i wyszedł na korytarz na którym zniknął.

                Gracze ruszyli na korytarz, z którego dostali się do swojej świetlicy. Gra miała rozpocząć się za około dwanaście godzin. Każdy z nich był zdezorientowany, a zarazem podniecony zbliżającym się wydarzeniem. Tylko jednemu z nich, a dokładnie Maxowi chodziło po głowie, dlaczego Starzec nazwał piątego gracza „Prześladowcą” i w jaki to sposób ma im przeszkadzać w zadaniu.


Czytaną wersję wkrótce będziecie mogli znaleźć na moim kanale YouTube:

poniedziałek, 11 czerwca 2018

"Pierwsze spotkanie"

Witam serdecznie.
Oto pierwsza część nowopowstałego opowiadania.

--------------------------------------------------------------


                „Pierwsze spotkanie”
                Nie wielu ludziom wiadomo, jakie tajemnice skrywają mroczne dzielnice miast. Max, to typowy europejski student, który bardzo szybko się przekonał, że nie zawsze wolno ufać własnej ciekawości.
              Dzień w którym, wszystko się zaczęło był nieprzyjemny, deszczowy, wręcz jakiś entuzjasta biadolenia powiedziałby, że mroczny i do dupy. Tylko czy pogoda ma zawsze takie znaczenie? Może po prostu sami się nastawiamy negatywnie do tego, co Nas otacza. Tak właśnie zrobił Max, wyglądając przez okno stwierdził, że jego życie nie ma sensu i trzeba coś zmienić. Rozmyślając nad możliwymi rozwiązaniami, których ku jego zdziwieniu było zbyt mało by zmienić nawet najmniejszy element jego życia. Przecież to przeciętny chłopak, w przeciętnej, a nawet wręcz biednej rodzinie na potrzeby jego fantazji, nie mógł liczyć na finansowe wsparcie. Do pracy niestety też nie bardzo się nadawał, przyjaciół nie miał wielu, bo ciągle ich ranił, a nawet nie myślał o nich w ten sposób. W jednej rzeczy był dobry, miał jedną cechę, która pomagała mu w zwalczaniu codzienności. Wysoko rozwinięty instynkt przetrwania.
                Właśnie dziś, tego pochmurnego, nieprzyjemnego dnia , znowu z niego skorzystał. Nawet nie wiedząc jakie będą konsekwencje jego działań. Z braku emocji i innych bodźców wybrał się w najgorszą dzielnicę miasta szukając natchnienia do życia, a szczerze mówiąc raczej szansy na stracenie go. Takowa też się nadarzyła, przechodząc między mrocznymi uliczkami slumsów, zaczepił go starszy jegomość z kapeluszem na głowie, który zakrywał jego twarz, oraz w płaszczu z pod którego nie było widać jakiej jest sylwetki,

                - Chłopcze , podejdź mam dla Ciebie finansową propozycję. – Powiedział starzec
                - Proponuję Ci udział w grze, jeśli wygrasz będziesz bogatszy o trzydzieści tysięcy. Gra rozpoczyna się jutrzejszej nocy, a decyzję musisz podjąć teraz.

Max nie miał nic do stracenia, a przynajmniej tak mu się wydawało, za to do zyskania były ogromne możliwości poprzez zastrzyk pieniędzy. Przez chwilę zapanowała kompletna cisza.

- I jaka jest Twoja odpowiedź? – zapytał starzec

Max nie zastanawiając się chwili dłużej, zaakceptował propozycję. Starzec wskazał ręką drogę i prowadząc go przez najciemniejsze zakamarki zabrał go do miejsca w którym, miała odbyć się gra. Były to schowane głęboko w podziemiach stare hale po fabrykach broni ukryte jeszcze z czasów wojen. Max ze starcem spacerował po poddaszu owej hali , a widok był zapierający dech. Została tak przebudowana na potrzebę gry i robiła ogromne wrażenie. Na hali było słabe światło, tylko w niektórych miejscach stały latarnie oświetlające, jakieś drewniane szopy, chatki, murki i wiele sztucznych kamieni i drzew. Wszystko to, by można było się schować. Na hali rozprzestrzeniała się mroczna mgła. Max nie wytrzymał z ciekawości i zapytał – Na czym ona gra?
Starzeć uśmiechnął się szyderczo i zaczął opowiadać Maxowi o zasadach.

- Jutro w nocy, dokładnie cztery godziny przed świtem, na tę halę wejdą cztery osoby, które muszą naprawić pięć z ośmiu generatorów prądu by móc zasilić bramy , aby którąś z nich otworzyć i wyjść. Oczywiście pojawi się dodatkowa osoba, która nie będzie z Wami współpracować, a raczej będzie Wam w tym bardzo przeszkadzać. Wszystko oczywiście będzie nagrywane stąd, z góry, bo przecież show musi też swoje zarobić. Jutro zostaniecie przeszkoleni jak naprawiać generatory i otwierać bramę, oraz pokażemy Wam też kilka innych rzeczy.

                Max pomyślał, że to nic wielkiego. Za taką kupę kasy.
Zawodnicy hali nie mogli wychodzić poza nią, także znajdowały się też tam pomieszczenia w których, spali i obcowali z innymi graczami jak normalnym życiu. Żaden z nich nie spodziewał się dokładnie jak będzie wyglądać jutrzejsza gra. Gdy Max wszedł do pomieszczenia na wzór świetlicy, zobaczył trójkę siedzących przy stole „graczy” , podszedł, usiadł na krześle, a wtedy drzwi za nim zatrzasnęły się i słychać było przekręcający się zamek w drzwiach.


Czytaną wersję wkrótce będziecie mogli znaleźć na moim kanale YouTube:

Pierwsza Wizja

Witam serdecznie.
Na blogu, który będzie Wam służyć tekstami opowiadań.
Mam nadzieję, że one Was zaciekawią i będziecie czytać je z przyjemnością.